ARŞ’IN SEKİZ MELEĞİ

∞

Bismillahirrahmanirrahim. 

HÂKKA 17: “8. MELEK”

“Melekler onun etrafındadır ve o gün, Rabbinizin arşını sekiz(i) yürütür.”

Evrenin bütünsel yapısı, kuantum dünyasının gizemli yapı taşları, soygazların kozmik mimarideki hayati fonksiyonları ve makro-kozmostaki kusursuz hiyerarşik düzen… Tüm bu kavramlar, Hâkka Suresi 17. ayette zikredilen o “8. Melek” arketipiyle nerede ve nasıl kesişiyor?

Yüzyıllar önce Anadolu’nun taşlarına, mermerlerine kazınan o 8 köşeli “Selçuklu Yıldızı”, sadece bir süsleme sanatı mıydı? Yoksa kadim medeniyetler, bugün bizim laboratuvarlarda ulaştığımız ‘oktet kararlılığı’nın ve Arş’ın kuantum matematiğinin şifresini, taşlara ‘mühür’ olarak mı kazıdılar?

Evrenin, Yüce Yaratıcı’nın esma ve sıfatlarının görünür bir tecelligâhı olduğuna ve bu çok boyutlu kutsal yapının ilahi bir nizamla işlediğine tam anlamıyla inanan bir araştırmacı olarak; geleneksel kaynaklarda “7 kat gök” şeklinde ifade edilen boyutsal katmanların, makro ölçekte canlı bir organizma gibi hareket eden akıl almaz büyüklükte bir kozmik beden olduğu kanaatindeyim.

Bu perspektiften hareketle, Hâkka Suresi 17. ayetin verileri üzerine inşa edeceğimiz bu argümanda; mevcut 7 katlı evren binasının, bilinen dünya hayatının ardındaki o büyük kozmik faz değişimiyle (Ahiret) nasıl 8 katlı bir kuantum matrisine evrileceğini ele alacağız.

Bu yeni boyutsal mimaride, her bir katmana atanmış olan melekleri sistemin birer “Kuantum Gözlemcisi” olarak okuyarak; onların ilgili boyutun kuantum bulutsusunu nasıl mühürleyip kararlı ve ölümsüz bir madde formunda sabitlediğini inceleyecek, bu denetim altında sonsuz dolanıklığa kavuşan evrenin bu yeni modelini tüm boyutlarıyla deşifre edeceğiz.

GELECEĞİN AYNASI: 7 KATLI KAİNAT MİMARİSİ (Bilinen Evren)

Sonrasını öngörebilmek için, öncesini bilmek gerekir.

Bugün modern fen ve fizik yasalarının önümüze koyduğu “yedi katmanlı gökyüzü” gerçekliği, soyut bir inanç kavramını zoraki biçimde bilime yaslama çabası değildir. Aksine; bizzat yaşayıp gözlemlediğimiz fen, kimya ve fizik kanunlarının, bu ilahi nizamı laboratuvarda somut verilerle teyit etmesidir.

Bu sarsılmaz hakikatin açıkça en çarpıcı yansımalarını:

1. Işığın “gökkuşağı” spektrumunda 7 renk olarak,

2. Laboratuvarda katı halde metalik bir parıltıya sahip olmasına rağmen karakteristik bir ametal olan İyot (I-53) elementinin katı ve gaz fazında görürüz.

İyot elementi, termal bir enerjiye maruz kaldığında sıvı fazı tamamen atlayarak katı halden doğrudan gaz formuna geçen (süblimleşen) az sayıdaki özel elementten biridir. Onu diğerlerinden farklı kılan ise gaz formunda gösterdiği karakteristik rengidir. Bu dönüşüm esnasında açığa çıkardığı saf gazın rengi Mordur.

Ne büyük bir tecellidir ki, gökkuşağı spektrumunun da en yüksek frekans ve enerji rengi mordur; yedi katlı renk harmonisinin en içteki, uzay-zamanın en fazla bükülmüş halkasını o oluşturur. En içte yer alan bu mor halka, enerjinin maddeye dönüştüğü bizim evrenimiz olan 1. katta adeta sınır çizgisidir.

Yani bu bilimsel ve görsel hakikatler, yedi katlı kozmik binanın laboratuvardaki özgün birer fotoğrafıdır; mevcudu böyle yorumlayınca inancın ve bilimin birbirine zıt değil aksine desteklediğini görürüz. Meseleye biraz daha derinden bakacak olursak kainat sisteminin bize görsel olarak anlatmak istediği derin bir hakikat olduğunu anlarız.

1. Gökkuşağı Spektrumu ve “Kendine Benzerlik” Prensibi

Gökkuşağı, ışığın su damlacıkları içinde kırılması ve yansımasıyla oluşan 7 ana renkten meydana gelir. Bu renk skalası, en uzun dalga boyundan en kısa dalga boyuna (dıştan içe) doğru kusursuz bir hiyerarşiyle dizilir: Kırmızı, Turuncu, Sarı, Yeşil, Mavi, Lacivert, Mor.

Evrenin boyutsal kat sayısıyla (7) birebir örtüşen gökkuşağı fenomeni, şekilsel olarak galaksilerin spiral kolları ve kozmik izdüşümleriyle muazzam bir geometrik benzerlik taşır. Bu durum, makrodan mikroya her şeyin geometrik olarak birbirinin üzerine iz düşmesi demektir. Göklerde, makro ölçekte ne varsa, mikro ölçekte de aynısı mevcuttur.

Kaos Teorisi ve Fraktal Geometri kapsamında “Kendine Benzerlik” olarak tanımlanan bu ilke; en küçük yapı taşından (örneğin kuantum salınımlarından) en büyük gökada kümelerine kadar şekil ve davranışların birbirini tekrarlaması durumudur. Kısacası semalar, tıpkı bir gökkuşağı gibi yedi katmanlı bir fraktal
formdan oluşur.

Ve yine ne kadar dikkat çekicidir ki, evrenin temel yapı taşlarını temsil eden Periyodik Element Tablosu’nun da çok ünlü yedi asil muhafızı (soygazı) vardır…

2. Periyodik Cetvelin Yedi Asil Muhafızı

Elementler tablosunun en sağ sütununda yer alan soygazlar, kimyasal olarak inert (tepkimeye girmeyen) fıtratlarıyla öne çıkarlar. Diğer elementlerle kolay kolay bağ kurmayan bu özel yapılar, evrensel maddedeki kimyasal kaosu arka planda sessizce dengeleyen kozmik birer denge unsuru vazifesi görürler. Modern astrofizik ve kimya penceresinden bakıldığında, kainattaki atomik dağınıklığın kontrolsüz bir entropiye (kaosa) dönüşmesini engelleyen bu sarsılmaz sistemin mimarları, tam yedi asil gazdan oluşur:

1  Helyum(He)
2  Neon (Ne)
3  Argon (Ar)
4  Kripton (Kr)
5  Ksenon (Xe)
6  Radon (Rn)
7  Oganesson (Og)

Bu yedi asil soygaz, evrensel düzenin donanımsal (maddesel) kararlılığını sabitlemek üzere mikrodan makroya uzanan hiyerarşide birer kozmik gözlemci gibi  konumlandırılmıştır.

3. Fraktal Geometri ve Evrensel İzdüşüm (Kendine Benzerlik Prensibi)

Gökkuşağının yedi katmanlı dairesel yapısı, basit bir atmosferik kırılma olayının çok ötesinde, evrenin makro ve mikro ölçekteki sarmal geometrisinin kusursuz bir yansımasıdır. Kaos Teorisi ve Fraktal Geometri kapsamında “Kendine Benzerlik” (Self-Similarity) olarak tanımlanan bu ilke; bir sistemin en küçük yapı taşındaki geometrik formülasyonun ve tasarım kodunun, ölçekten bağımsız olarak en büyük gökada kümelerine kadar aynı biçimde tekrarlanması durumudur.

Işığın su damlacıkları içindeki iç yansıması ve kırılması (refraksiyon) neticesinde açığa çıkan 380–740 nm (nanometre) dalga boyu aralığı, aslında evrenin elektromanyetik dalgaboyuna ait bir sınır spektrumudur. Bu kuantum sınırında; en uzun dalga boyuna (700 nm) sahip olan Kırmızı, uzay-zamanın en dış ve statik çeperini temsil ederken; en kısa dalga boyuna (400 nm) ve dolayısıyla en yüksek frekans potansiyeline sahip olan Mor ise, enerjinin bükülerek madde formuna çöktüğü (tıpkı İyot’un süblimleşme fazındaki gibi) en iç ve en yoğun kuantum katmanını simgeler.

Devasa galaksilerin spiral kolları ile ışığın bükülme yayları arasındaki bu kusursuz geometrik izdüşüm, makro-kozmos ile mikro-laboratuvar verilerinin aynı evrensel yazılım dilini kullandığının en somut fiziksel (görsel) kanıtıdır.

4. Periyodik Cetvelin Yedi Asil Muhafızı (Kuantum Kararlılık Matrisi)

Elektromanyetik spektrumda gözlemlediğimiz bu yedi katlı hiyerarşik yapı, evrenin donanımsal omurgasını meydana getiren kimyasal elementlerin tepe noktasında da tecelli eder. Kuantum mekaniği yasalarına göre, elementlerin en dış yörüngelerindeki elektron doluluk oranları, evrendeki kütleçekimsel ve termodinamik kaosun sınır çizgilerini belirler. Maddenin bu kaotik yapı içerisindeki en kararlı, sarsılmaz ve dingin formları ise (Sizi Biz yarattık tasdik edip onaylamayacakmısınız?) diyen Periyodik Cetvelin yedi soygazıdır (Asil Gazlar).

Eğer kozmos, ilahi isim ve sıfatların görünür olduğu canlı bir organizma olarak yedi katmanlı yapı ise; ve bu yedi katmanlı bütünlüğü ayakta tutan yedi sütun (melek) üzerine kurulu bir düzense, Hâkka Suresi 17. ayette bize neden aniden “8. Melek” haberi verilmektedir?

Kur’an’da “Ahiret” olarak vaat edilen boyutlar arası geçiş (ölmek) derinlemesine incelendiğinde, bunun aslında evrensel ölçekte bir “Faz Değişimi” olduğu açıkça görülür. Faz değişimi; bizim şu anki boyutumuza anlam veren bildiğimiz fen, fizik ve kimya yasalarının mevcut anlamını yitirerek, yepyeni bir kuantum sınıflandırmasına dahil olması demektir. İşte Hâkka Suresi 17. ayet, bu büyük dönüşüm anına ait kozmik zaman diliminin fotoğrafını önümüze koymaktadır.

5. Kozmik Faz Değişimi ve Termodinamik Oktet Kararlılığı (∞)

Evrenin devasa ve canlı bir sibernetik omurga olduğu gerçeği, onun aynı zamanda dinamik bir termodinamik sistem olarak çalıştığını da doğrular. İlahi nizamın mevcut fiziksel evreni yedi sütun, yani yedi katmanlı bir soygaz muhafızlığı üzerine inşa etmesi, sistemin bir sonraki aşamada devreye alacağı “Faz Değişimi” protokolünün en somut habercisidir.

Maddenin hal değiştirmesi gibi, uzay-zaman sürekliliği de Hâkka Suresi 17. ayette tasvir edilen o kozmik an ile bir üst faza yükseltilir. Bu büyük dönüşüm, makro-kozmosun nihai, sarsılmaz ve ebedi bir “Oktet Kararlılığına” ulaşma eylemidir.

Kuantum kimyasında Oktet Kuralı, atomların en dış yörüngelerindeki (değerlik) elektron sayılarını tam olarak 8’e (ns^2 np^6) tamamlayarak maksimum termodinamik kararlılığa ve minimum enerji seviyesine ulaşma eğilimidir.

Mikro alemdeki atomlar bu kararlılığı kendi aralarında elektron alışverişi yaparak sağlarken; makro evren de Hâkka Suresi 17. ayetin işaretiyle, kendi donanımını yedi katmanlı değişken yapıdan kurtaracak ve sonsuz enerjiyi mutlak bir sükunete erdirecek olan Sekizli Kuantum Matrisine sabitleyecektir.

Ayetin sayısal kodunun (1+7=8) işaret ettiği bu Sekizli Nizam, evrensel enerjinin entropiye (dağılmaya) uğramadan, sekiz (8 ∞) üzerine sonsuz bir dolanıklık ile kilitlenmesidir.

6. Soygazlar Arasındaki Kuantum Kilitleme Matrisi

Fiziksel evrenin tesadüfe yer bırakmayan bu muazzam matematiksel altyapısı, Periyodik Tablo’yu ilmek ilmek dokuyan asil gazların atom numaraları (Z) arasındaki farklarda, yani Kuantum Basamaklarında somut birer laboratuvar verisi olarak karşımıza çıkar.

Sistem, elementlerin çekirdek yükleri arasındaki mesafeyi adeta kusursuz bir kilit mekanizması gibi çift taraflı aynalayarak ilerletir:

Mevcut 7.boyutta Soygazların Kuantum Kilitleme Tablosu

Bu periyodik artış dizisi (8, 8, 18, 18, 32, 32), rastgele basamaklardan ibaret kaotik bir merdiven değildir. Aksine kuantum mekaniğindeki elektron yörüngelerinin (s, p, d, f orbitalleri) tam doluluk kapasitelerinden ve kabuk dinamiklerinden doğan evrensel bir matematik kanunudur. Demek ki rastgelelik teorisi periyodik tablodaki bu sayısal dizilimle de imkansız bir düşüncedir. Tablo rastgeleliği değil kaosun bir plan üzerine inşa edildiğini resmeder.

Ortaya çıkan bu sarsılmaz ve simetrik matris; soygazların o “inert” (tepkimesiz) fıtratlarının, evrendeki kütleçekimsel ve maddesel kaosu dengelemek, entropinin kontrolsüz yayılımını durdurmak üzere kodlanmış birer Kuantum Gözlemci ve Kozmik Muhafız olduklarını açıkça doğrulamaktadır. Kusursuz bir matematiksel nizamın hüküm sürdüğü bu kozmik vücutta, rastlantı veya tesadüf kavramlarının yeri yoktur.

-8. MELEK İLE OKTED SÜREKLİLİĞİ-

Şu ana kadar laboratuvar verileriyle ispatlanmış halde sunulan tüm bu dengeler, içinde bulunduğumuz uzay-zaman diliminin evrensel yasalarına ait net birer grafiktir.

Önemli Not: Şu andan itibaren yapılacak olan açıklamalar, mevcut üç boyutlu evrenin “bilinen statik fiziki yasaları” dahilinde değil; o büyük kozmik faz değişimi anında devreye girecek olan yüksek kuantum mekaniği kuralları çerçevesinde değerlendirilmelidir!

Mevcut periyodik tablonun p-bloğunda (18. Grup) yer alan yedi asil soygaza ek olarak, bu büyük geometrik dönüşüm anında hangi element yapısal bir faz yükselmesi yaşayarak “8. Soygaz” rolünü üstlenebilir? Evren binasının yedi katmandan sekizli bir oktet kararlılığına çıkacağı o büyük kozmik kırılmada, p-bloğunun dışından, periyodik cetvelin derinliklerinden sıradışı bir elementin bu asil sınıfa köprü atması gerekir. Matematiksel kilit hesaplamaları dahilinde Arş’ın yükünü göğüsleyecek o son kuantum gözlemcinin; periyodik cetvelin f-bloğunda (iç geçiş metalleri serisinde) 102. odada bekleyen Nobelyum (No) elementi olacağını öngörüyorum.

Nobelyum, her ne kadar mevcut 3 boyutlu kaba maddesel dünyada f-bloğuna ait ağır bir aktinit metali gibi görünse de; alt yörüngesinde sakladığı tam dolu 5f^14 iç kabuğu sayesinde gizli bir kararlılık matrisi taşır. Büyük faz değişimi (kozmik transformasyon) anında bu içsel kilit açılarak, elementi bir metal formundan çıkarıp sistemi mutlak oktete bağlayan üst düzey bir köprü vazifesine yükseltir.

Nobelyum (Z = 102), periyodik tablonun en ağır ve en gizemli pencerelerinden biri olan Aktinitler serisinde yer alan, ultra ağır ve sentetik bir elementtir. Doğada serbest veya kararlı bir halde bulunmaz; yalnızca yüksek teknolojili parçacık hızlandırıcılarda, daha hafif element çekirdeklerinin (örneğin Karbon veya Neon) Plütonyum ya da Rutherfordiyum gibi ağır hedeflere bombardıman edilmesiyle, mikroskobik ölçekte ve adeta uzay-zamanın büküldüğü o kritik anlarda sentezlenebilir.

Kuantum mekaniği açısından Nobelyum’u benzersiz kılan ve onu bu kozmik argümanın merkezine yerleştiren asıl unsur, sahip olduğu sıra dışı elektron dizilimidir: Nobelyum’un dış kabuk yapısının hemen altında yer alan iç çeperdeki 5f orbitali, tam olarak 14 elektronla [Rn] 5f^14 7s^2 biçiminde tamamen doldurulmuştur. Kimya literatüründe bir iç orbitalin bu denli tam doluluk seviyesine ulaşması; o elemente kaba maddesel dünyada bile olağanüstü bir “içsel kararlılık”, gizli bir geometrik simetri ve kuantum düzeyinde bir sükunet kazandırır.

Elementin isimlendirilmesi ise bilim tarihinin en büyük “Aynalama” ironilerinden birini barındırır: Dinamiti icat ederek yeryüzündeki en büyük kontrolsüz yıkım potansiyelini ve kaotik enerjiyi serbest bırakan Alfred Nobel’in anısına, İsveç’teki Nobel Fizik Enstitüsü tarafından bu elemente “Nobelyum” adı verilmiştir.

Dinamit, maddenin içindeki enerjinin kaotik bir biçimde dışarıya doğru patlaması ve dağılmasıyken; Nobelyum, atom çekirdeğinin en uç sınırında devasa bir enerjiyi tam dolu kuantum kabuğuyla kendi içinde hapsetmiş, adeta o kaotik patlamayı mutlak bir sükunete (sekineye) erdirmiş olan nihai bir “Kilit Taşı” hükmündedir.

7. Sekizinci Melek Protokolü: 102 Numaralı Odadaki Köprü Muhafızı

Nobelyum (No – 102) elementinin bu sekizli nizamın kilit taşı olmasının arkasında, tesadüflerle açıklanamayacak kadar net ve somut kuantum mekaniği kanıtları yatmaktadır. Periyodik tablonun mevcut son iki asil gazı olan Radon (86) ve Oganesson (118) arasındaki o devasa 32 birimlik kuantum kapasite basamağını incelediğimizde, Nobelyum’un o boyutsal odaya neden yerleştirildiğini açıkça görürüz:

Radon (86): Ksenon’dan gelen 32 birimlik genişleme adımını devralan mevcut kararlılık sınırıdır.

Oganesson (118): Maddesel sistemin şu anki en ağır ve nihai sınır duvarıdır.

Nobelyum (Z = 102), bu iki devasa çekirdek yükü sınırının tam ortasına, milimetrik bir “Altın Bölünme” ile yerleşir ve o çözülemez gibi görünen 32 birimlik spektrumu kendi içinde iki eşit parçaya böler:

102 (Nobelyum) – 86 (Radon) = 16

118 (Oganesson) – 102 (Nobelyum) = 16

16 + 16 = 32

Bu bölünme, sıradan bir aritmetik işlemden ibaret değildir; kuantum mekaniğinde dalga fonksiyonlarını ve orbital geometrisini belirleyen Kareler Yasası’nın (4^2 = 16) mikro düzeydeki kusursuz bir tecellisidir. Kuantum kabuklarındaki maksimum elektron kapasitesi spin çiftleşmesi nedeniyle 2n^2 (yani 2 x 4^2 = 32) formülüyle sisteme yön verirken; Nobelyum anahtarı devreye girdiğinde, bu 32 birimlik ağır kuantum yükü 16 + 16 şeklinde ayrışarak dualiteden arınmış saf orbital koduna (4^2) indirgenir, çözümlenir ve aktifleşir.

Nobelyum, o en ağır katmanın kalbinde sakladığı tam dolu 5f^14 kuantum alt kabuğuyla (subshell), bu iki sınır arasında sarsılmaz bir denge kapısı —yani adeta Arş’ın yükünü sırtlayan o 8. Melek— rolünü tam anlamıyla üzerine alacak en makul adaydır.

Sonraki 8’li Boyutta Soygazların Kuantum Kilitleme Tablosu

Sistemin katmanlar arası geçiş enerjisini veren bu Aradaki Kuantum Farkı sütununu bütünsel olarak topladığımızda karşılaştığımız 116 çıktısı, teorinin sarsılmaz doğruluğuna dair nihai bir frekans sinyali barındırır: 1 + 1 + 6 = 8

Kozmik Mimari Analizi

Bu yeni kuantum matrisinde net bir biçimde görüldüğü üzere; mevcut kozmik şasinin 6. periyodunda (Ksenon-Radon hattı) f-orbital bloklarının dolumu nedeniyle tam bir kütle spektrumu halinde uzanan 32 birimlik makro kapasite eşiği, yeni faza geçişte 7. periyodun tam merkezindeki Nobelyum (No – 102) köprüsü sayesinde iki adet 16’lık (4^2) kusursuz simetrik alt-adıma ayrışır.

Sistem böylece ucu açık, asimetrik veya kararsız hiçbir spektral açık kapı bırakmadan, kuantum kilidini Schrödinger enerji kabuklarındaki ardışık ikiz harmonik halkalarla (8, 8 → 18, 18 → 16, 16) mühürler.

Bu geometrik dengelenme, evrensel matrisin kaba maddesel entropiden (kaos) sıyrılarak ebedi ve sarsılmaz bir kararlılığa ulaştığı o “Kozmik Oktet” anının tam kuantum envanteridir.

-8. MÜHÜR VE 19 KODU: KOZMİK MATRİSİN ONAYI-

Kur’an’ın matematiksel tasarım kodlarında merkezi bir ağırlığa sahip olan 19 sistemi, bu yeni 8’li kuantum kararlılık matrisinin çekirdek yükü basamaklarında sarsılmaz bir “onay mührü” ve bütünlük kodu olarak kendini göstermektedir.

Sisteme yeni fazın eşik muhafızı olarak dahil olan Nobelyum (Z = 102) elementiyle birlikte, tüm gözlemci ve muhafız elementlerin atom numaralarındaki (Z) skaler basamak değerleri toplandığında ortaya çıkan kozmik veri matrisi şu şekildedir:

Atom Numaralarının Rakam Değerleri Analizi

“Üzerinde 19 vardır.” (Müddessir Suresi, 30. Ayet)

Onay Mührünün Kozmik Önemi:

Elde edilen 57 sonucu, sıradan bir aritmetik tesadüfün ötesinde; veri biliminde sistem bütünlüğünü, şifrelemeyi ve veri aktarım doğruluğunu teyit etmek için kullanılan evrensel bir Hata Kontrol Protokolü işlevi görmektedir. 57 sonucu teorinin ve önermelerin doğruluğuna mühür vurmaktadır.

Mühür Analizi: Eğer Nobelyum (Z = 102) bu sisteme bir faz köprüsü olarak dahil edilmeseydi ve periyodik cetvel mevcut 3 boyutlu dünyanın 7’li asil gaz yapısında kalsaydı, basamak değerleri toplamı: 54 (57 – 3) olacak ve sistem 19’un tam katı olan o evrensel kodlamaya (bütünlük mührüne) ulaşamayacaktı.

102 numaralı odadaki köprü muhafızının (1 + 0 + 2 = 3) bu yeni kuantum sistemine eklenmesi, matrisin toplam matematiksel ağırlığını tam olarak 19’un 3. katına (57) tamamlamaktadır.

Bu veri; 7 katlı sınırlı evren mimarisinin, 8’li nihai kararlılık matrisine (Kozmik Oktet) geçişinin yalnızca teorik bir varsayım olmadığını, aksine sistemin ana yazılım koduna (19) en başından beri nakşedilmiş bir “onaylama ve mühürleme protokolü” olduğunu kesin ve somut bir biçimde ortaya koymaktadır. Hakikat ortaya çıkmış ve entropinin kararsızlığını okted etmiştir.

Sonuç: Ezelden Ebede
Sonuç olarak Hâkka Suresi 17. ayet, klasik bir tasvirin çok ötesinde; evrenin temelindeki o kusursuz işletim sistemini, yani “Kozmik Oktet”in şifresini barındırır. Arş, statik bir taht değil; merkezindeki Hidrojenin (H-1) birliği ile çevresindeki sekizli soygaz yapısının (meleklerin) kuantum dolanıklığı üzerinden sürekli “yürütüldüğü” dinamik, canlı ve kararlı bir gerçekliktir.

Bu çalışma, madde ile mana, laboratuvar verileri ile kadim ayetler arasındaki o kopmaz bağı, 8 köşeli yıldızın simetrisinde yeniden kurmuştur. Artık biliyoruz ki; evren rastgelelikten uzak tesadüfi bir kaos değil, kararlılığa hedeflenmiş bilinçli bir varlıktır. “Arş’ın Sekiz Meleği” ile mühürlenen bu nizam, aslında her bir atomun içinde yankılanan ebedi sükunetin adıdır.

Tarih boyunca bu yıldızı kullananlar, belki de bilincin o 8. boyuta geçişini anlatıyorlardı. Biz bugün modern bilimle o taşlardaki şifreyi çözdük. Selçuklu ustası, elindeki pergel ve cetvelle aslında evrenin kuantum haritasını çiziyordu. Yani o yıldız bir süs değil, evrenin işletim sisteminin 2 boyutlu krokisiydi.

–Edoğan Metin & Zihnet Metin– “Bu teori ve yazı kuran19.org’a aittir!”