ARAF SURESİ 172; “KALÜ BELA“
واذ اخذ ربك من بني ادم من ظهورهم ذريتهم واشهدهم على انفسهم الست بربكم قالوا بلى شهدنا ان تقولوا يوم القيمة انا كنا عن هذا غافلين
KÂLÛ (قالوا): “İlan Ettiler / Ortaya Koydular” demekken; BELÂ (بلى): “Elbette / Zaten Öyle / Bilakis” demektir. Bu açıklamalar bir irade beyanıdır. Bu beyanda YÜCE BİR MAKAMA; MUTLAK OTERİTEYE “onay” vermek havası eser…
Kozmik Sözleşmenin Çözülemeyen Anatomisi
“Kâlû Belâ” (Evet Sen Rabbimizsin) dediğimize inandığımız o ilk sözleşme anıdır. Geleneksel anlayışa göre bu sözleşme anı; zaman ve mekânın ötesinde, tüm ruhların Allah’ın huzurunda toplandığı metafizik bir toplantıdır. Ancak bu kısır düşünce, meseleyi “soyut bir inanç” kalıbına sokarak, Kur’an’ın üzerine basa basa vurguladığı “Halifelik” gerçeğini perdelemektedir.
Kâlû Belâ; -her insanın değil-, yeryüzünde sadece nizamı kurmakla görevlendirilen Adem ve onun zürriyet ağacı olan; Nuh, İbrahim, İmran Ailesi’ne ait genetik bir sözleşme ayrıcalığıdır. Kısacası sadece bu ailenin Allah ile olan kozmik siyasi bir sözleşmesidir.
Burada sorulan “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?“ sorusu, kendisine yeryüzünde güç sahipliği verilmiş olan Halifelere (İlahi Yöneticilere) Rabbani bir uyarıdır:
Kâlû Belâ’yı hatırlamak; sıradan insanların derin bir konsantrasyon sonrası: ‘Evet, ben o anı hatırlıyorum‘ demesi değildir. Bu sadece imkansız değil, aynı zamanda kendi aklıyla kendine kurduğu komik bir tuzaktır.
Böyle birine sorsak? Anlat kardeşim Rabbimizi gördün mü? Sesini duydun mu? Nasıl bir ortamdaydın? Kaç kişiydiniz, kimler vardı? Bize vereceği her cevap sadece yalandır. Çünkü 1-Rabbimizi göremez. 2-Rabbimizin sesini duyamaz. 3-Rabbimizin ne kendisine ne de sesine bir mekan sağlayamaz.
Bir insanın samimiyetle o anı hafızasında canlandırmaya çalışması belki takdire şayan bir çabadır ama kafasında toparladığı herşey dümdüz bir yalandır. Çünkü Kâlû Belâ; “insan oğluna” ait değil sadece “Adem oğluna” ait bir reflekstir.
İnsanlık ve Ademlik aynı şey değildir. O anın verilen sözü sadece Adem oğlunu bağlar.
O anın Rabbe verilen sözü bugün bir Adem oğlunun vicdanında: “Ben aslında burada olmayı hak edecek biri değilim. Bu mevki bu makm kesinlikle Rabbimin işidir. Beni bu makama getirmişse, demek ki benden bir beklentisi var… öyleyse ben sadece O’ nun için çalışacak biri olmalıyım…“ duruşu sergilemesidir.
Gelin, bu tozlanmış kadim sözleşmenin üzerindeki örtüyü hep birlikte kaldıralım ve “Ademoğlu”nun o büyük vazifesini yeniden hatırlayalım.
Soru şu; Neden “insan oğulları” değil de “Adem oğulları?” Oysa Ademlikten önce insanlık gelir. Öyleyse neden Allah; “İnsan oğulları” demez?
Bunun harika bir açıklaması var. Şayet sizlerde tüm insanlığın Adem ve Eşinden yayıldığına inanıyorsanız büyük bir hata içindesiniz demektir. Fakat bunu dert etmeyin! Çünkü cahil imamlar (dini ilderler) sayesinde tüm toplumlar aynı kaynaktan zehirlendi. Bu zehirin ana kaynağı tabiki her zamanki gibi “İsrailiyat” inancından yayılan “zehirli” tarihti. Kılavuzu karga olanın kardeşi, eşi olabilir. Ensest ilişikinin mahsülleri böyle yazdılar ve herkes buna inandı.
KALÜ BELA’YI ANLAMAK İÇİN İNSAN VE ADEM AÇILIMINI BİLMEK ŞARTTIR.
İNSAN OĞLUNUN VE ADEM OĞLUNUN YOL AYRIMI: Kaynak; Kur’an’ı Kerim:
Bismillahirrahmanirrahim… Henüz İNSAN yokken!
O anı anlatan ilk ayetler: (Sad Suresi 71,72) “Hani Rabbin meleklere: “Ben çamurdan “bashran” yaratacağım. demişti;
Bu ayette Allah meleklere hitaben “Adem” demez açıkça ( بشرا bashran ) der. Arapça “Bashran” (beşeriyet) insanlık / insanlar demektir.
Dikkat ediniz bu ayet insan denen faktörün henüz olmadığı o anın ilk ayetidir ki Allah; “Ben Adem’i yaratacağım” demez! Şöyle der; “Ben insanlık yaratacağım” der.
Demekki yaratılma sıralamasında öncelik “insanlık ailesidir” Ayetin hemen peşinden gelen cümleyse nükleer bir ayrıştırma yapar!
“Onu şekillendirip, kendisine ruhumdan üflediğim zaman, hemen ona secde edin (saygıyla karşılayın) demişti” Bu keskin ayrım biyolojik türden siyasi kimliğe geçiştir: Bu insanlık ailesinden sadece “Âdem’in Seçilişidir”
Ayetin kurgusuna baktığımızda, yaratılışın iki aşamalı bir operasyon olduğu açıkça görülür. İlk aşama, bir seri üretim gibi yeryüzüne yayılan “Beşeriyet” (İnsanlık) kütlesidir. Ancak asıl devrim, bu genel kitle içinden seçilen “özel bir şahsiyet” üzerinde gerçekleşir. Ayetteki zamir kullanımı bu ayrımı büyük bir hassasiyetle yapar:
“Onu! Şekillendirip kendisine ruhumdan üflediğim zaman, hemen ona secde edin…”
Buradaki “Onu” ve “Ona” ifadeleri, ilk cümlede bahsedilen genel beşeriyet içinden süzülüp çıkarılan, özel bir şahsa işaret eder. İşte bu kişi; biyolojik formunun ötesinde, ilahi bir bilgi ve yönetim bilinciyle donatılmış, kendisine “Ruh” üflenerek sistemin başına getirilecek olan Âdem’dir. Ve Meleklerin secde edeceği kişi de insanlar değil sadece “O” diye işaret edilen Ademdir.
Tüm beşeriyette önünde diz çökülmesi gereken bir varlık değildir bunu meleklerin itirazından (kan dökücü, düzen bozucu) konuşmasından anlıyoruz. Ancak ne zaman ki o insanlığın içinden birisi özenle “şekillenip” (yetiştirilip) ve “ruh” üflenmesi denilen (bilgelik) yükleniyorsa; işte o andan itibaren o kişi artık sadece bir canlı değil, yeryüzünün ilahi otoritesi, yani Âdem’i olur. Meleklerin secde etmeside ancak kendi frekanslarına uygun böyle bir modele uygun düşer.
“Yani biz insanız diye kendimizi bir “Adem” sanmayalım. Bir Melek gelip tokatı basarsa nevrimiz döner.”
Bu açıklamalardan sonra aklınıza gelen soru, şu ayet midir?; “Ey insanlar! Gerçekten biz sizi bir erkekle ve bir dişiden yarattık.…. “ (Hucurat Suresi 13)
Bu ayeti Kur’an’ın kendi sözleri üzerinden referans almak yerine cahil cühelalar gibi dini mitler üzerinden yorumlarsak, insanlığın bir erkekle bir kadından türetildiğini, çapraz kardeş evliliği ile ürediğimizi düşünürsünüz. Ama durum gerçekte durum bu değildir! Ve o halde çevrilen ayet gerçekten dürüst bir çeviride değildir.
Ki hiç kimse aksini iddia edemez! Sözcük sözcük inceleyelim. Ey tüm insanlar ( الناس يا ايها ) Biz ( انا ) yarattık sizi ( خلقناكم ) erkek ile ( من ذكر ) ve dişi ( وانثى )
Ayette “sizi bir kadın ve bir erkekten türettik demiyor.” Böyle bir ifade Kur’an’da zaten bulunamaz çünkü bu, Allah’ın açıkça yasakladığı ensest ilişkinin ifadesidir -ki Allah Sad suresi ayetlerinde meleklere ilk hitabında- “ بشرا bashran ” kelimesini kullanması tamda bunun açıklamasıdır. Allah ne dediğini çok iyi bilir. Mesele senin ne anladığındır…
Öyleyse Hucurat S.13 ayetinin, dürüst çevirisi aynen şöyledir. “Ey tüm insanlar biz sizi bir erkek ve dişi olarak yarattık”
Ensest bir ilişkinin mevesi olmadığımızı anlandığımıza göre, artık asıl konumuza odaklanalım; “kalü bela”
🛡️ İnsan vs. Âdem: Tür ile Kimlik Arasındaki Fark
Neden “Kalü Bela” ayetinde “İnsanoğlu” demiyor da “Ademoğlu” diyor Çünkü: İnsan: Doğanın bir parçası olarak var olan, yiyen, içen, çoğalan biyolojik türün adıdır. Meleklerin yadırgadığı canlı da tam olarak budur.
Âdem işte bu Halife sıfatlı insan adlı biyolojik türün içinden özenle seçilmiş, “demlenmiş”, sistem kurma kabiliyeti verilmiş ve Halifelik makamı için özel olarak donatılmış kimliğin siyasi adıdır. Siyasi adı olmasına şaşırmayın çünkü insanlığı temsilen Meleklerle bilgi yarışına giren insanlar değil sadece Adem’dir.
Sonuç: Halifelik makamına her insan boyu geçebilir fakat Kalü Bela hatırlatmasında Allah sadece “Adem Oğullarını” dikkate almıştır. Tüm biyolojik türü değil; sadece Adem ile başlayan o “Hukuk, Ahlak ve Medeniyet” bilincine sahip olanları politik kimliğe dahil ediyor.
Sözleşme (Kâlû Belâ), tüm insan boylarıyla değil sadece ve sadece “ADEM” hattıyla yapılmıştır.
O sebeple Allah “Kalü Bela” için “Adem oğulları” derken karşısındaki siyasi bir makama atıf yapıyor. Biyolojik tanım yapsaydı işte o zaman “Ey İnsanoğlu” derdi.
1. Beşeriyet: Bir seri üretimdir. Allah, “İnsanlık (Beşeriyet) yaratacağım” diyerek biyolojik türün toplu varlığını ilan eder. Burada birey değil, tür esastır. Kan döken, yiyen ve çoğalan genel kütle budur.
2. Âdem: “Onu şekillendirip ruhumdan üflediğimde…” cümlesindeki o keskin geçiş, genel kitlenin içinden tek hattın ilahi yönetici olarak seçilmesidir. Meleklerin secdesi; ete kemiğe değil! Adem’in içine yüklenen “Bilgi, Hukuk ve Yönetim Malkam Bilincine (Ruh’ani öze)” yapılmıştır. Meleklerin secdesi pagan ibadetindeki gibi diz büküp alnı yere koymak değildir. Secde “saygı” duymanın “kabul” etmenin siyasi bir terimidir.
Bu seçilmiş soy için “Kâlû Belâ” DNA sarmalına yazılmış bir ilahi kodlamadır. Her insan makama çıkabilir ama sadece Adem’in zürriyeti makama çıktığında insanlık yükselebilir.
Hatırlama Şekli: Bu kişi bu sözü zihinsel bir anı (hatıra) olarak değil, “Fıtri bir sorumluluk” ve “Kaçınılmaz bir dürüstlük duygusu” olarak hatırlar.
Mekanizma: Sistem, bu soyun “beline” (koduna) adalet, nizam ve bilgelik açlığını yerleştirmiştir. Bu kişi dünyada haksızlık gördüğünde veya sistem bozulduğunda içi sızlar. İşte bu vicdani rahatsızlık, Kâlû Belâ’da verdiği sözün genetik yankısıdır.
“Kitap ve Hikmet” Sadece Adem’e ve soyuna aittir.
Allah milyarlarca sayıya tekabül eden insanlığa değil, o milyarlarca insan arasından sadece “bir aileye ve onun uzantısına” “Adem, Nuh, İbrahim ve İmran ailesine” “Kitap ve Hikmet” verdiğini söylüyor. Anlam karmaşasına karşı şunu belirtmeliyim. Kitap ve Hikmet 1-Nebilik makamı 2-Resulluk işletilişidir. Bu iki makam “elçilikten” çok üstündür. Elçiler tüm toplumlara yolanan aydın neferlerdir. Onlar halk adamlarıdır ama devlet adamları değildir.
Şayet o elçilerden biri Adem’in kusursuz hattından geliyorsa o kişiye bir üst makam olan Devlet idaresinin önü açık olabilir. Yalnız Adem hattından değilse sadece elçiliğinde kalır. Büyük örnek! Hz. İshak ve Hz. İsmail bunun için en güzel iki örnektir. Hz. İshak’a devlet yöneticiliği makamı verilirken Hz. İsmail’e elçilik makamı verilmiştir.
Diğer büyük örnek: Hz.Yusuf’a devlet makamı vezirlik (başbakanlık) verilmişken 11 kardeşine sadece kabile yöneticiliği verilmiştir. Çünkü diğer 11 kardeş, baba aynı olsada anneden ayrı genetik boydur. İlk örnekte olduğu gibi, İshak anne ve babadan aynı boyun çocuğu iken İsmail anneden ayrı bir boydur. Onlar birbirinden gelme zürriyettir (BOYDUR) derken yüklem “annedir” özne babadır.
İşte bu sebeple Adem hattı kendine uygun, kendi boyundan gelen bir kadınla evlendiği zaman başlamıştır sonra Nuh, İbrahim ve İmran hattı üzerinden devam etmiştir. Allah Adem’i makama (cennete) çıkartırken “genetiğine uygun” bir eş verdiğini ve onunla olmasını gerektiğini belirtir.
İnsan ırkı boy olarak geniş bir yelpazeye sahiptir form olarak birbirine benzesede genetik (karakter) olarak çok zengin bir türüz. Şayet bir Adem boyu farklı boyla izdivaç kurarsa zürriyet genetik olarak kusurlu sayılacak ve Adem’in saf hattından ayrılarak yeni bir boyun olulşmasına sebep olacaktır.
Adem hattına verilen “Kitap” Kanun, “Hikmet” ise kanunlardaki Fayda’ yı temsil eder.
Şayet bir devletin başına halife olarak “Ademoğlu” yönetime geçerse bu yönetim insanların huzura, refaha yönelik yükseltmeler baş gösterir huzur ve mutluluk yeşerir. Çünkü kanunlar fayda doludur ve tüm insanların işine gelir. Şayet yönetime halifelik makamına “İnsanoğlu” geçerse, tüm sistem temelinden sarsılır; ahlaksızlık, yolsuzluk, rüşvet, cahillik vb. olumsuzluklar gelir.
Tamda bu sebepledir ki Alllah bu dört soyu ve birbirleri üzerinden gerçekleşen izdivaçların zürriyetini “Alemlere (diğer ailelere) üstün tuttuk” der. Bu dört soyu anması ve onlardan bu güne gelen zürriyeti öne çıkarması, hem bir ayrıcalık hemde bir liyakat mühendisliğidir.
Allah’ın Adem oğluna hitaben: “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” sorusu, özellikle ilahi yönetici (Adem hattı) için şu uyarıdır:
“Sen yeryüzünde halifelik makamında güç sahibi olacaksın, ama sakın bu gücün asıl sahibinin kendin olduğunu sanma! Ben senin (Rabbin) sahibinim, sen ise sistemin bekçisisin.”
Bu seçilmiş kişi, gücü eline alıp kanunları düzenlerken kendine yontmayıp kibre düşmüyorsa, sözünü “hatırlıyor” demektir.
Halifelik ve Halifecik aynı tadı vermez: Halife, bizzat Arş’ın yeryüzündeki temsilcisi olarak kozmik bir atamadır. Halifecik ise gözden çıkartılmış bir toplumu bozmaya yönelik bir atamadır.
HÜLASA KELAM! Şayet Allah bir toplumun yükselmesini istiyorsa o toplumun başına gerçek bir halife geçirir ki o kişiyi gördüğünüz an kendi çocuğunuz gibi hemen tanırsınız. Aurosı çok yüksektir çünkü o kişi o dört soyun izdivacından gelen zürriyettir. Ki buna örnek olarak; Mustafa Kemal Atatürk‘ü örnek veririm.
Sizde insan oğlunu etiketleyin…
— Zihnet Metin
www.kuran19.org
